در بیشتر موارد، مواد اصطکاکی بر روی فلزات مختلف ساییده می شوند. عموماً اعتقاد بر این است که در شرایط اصطکاک، موادی که ضریب اصطکاک آنها بیشتر از 0.2 باشد، مواد اصطکاکی نامیده می شوند.
1. با توجه به ویژگی های اصطکاک آن، مواد به مواد با ضریب اصطکاک کم و مواد با ضریب اصطکاک بالا تقسیم می شوند. مواد با ضریب اصطکاک پایین که به عنوان مواد کاهش اصطکاک یا مواد روان کننده نیز شناخته می شوند، برای کاهش اتلاف توان در حرکت مکانیکی، کاهش سایش اجزای مکانیکی و افزایش عمر مفید استفاده می شوند. موادی که ضریب اصطکاک بالایی دارند، مواد اصطکاکی نیز نامیده می شوند (به نام مواد اصطکاکی).
با توجه به عملکرد کار، می توان آن را به دو دسته اصلی مواد اصطکاکی تقسیم کرد: انتقال و ترمز. به عنوان مثال، صفحات کلاچ یک گیربکس، نیروی تولید شده توسط موتور را از طریق مونتاژ و جداسازی سطوح اصطکاک کلاچ در مجموعه کلاچ به چرخ های محرک منتقل می کند، به طوری که خودرو شروع به راه رفتن می کند. لنت های ترمز (تقسیم شده به دیسک ها و لنت های درام) که توسط مکانیزم ترمز خودرو به دیسک های ترمز (درام) متصل می شوند تا سرعت خودرو در حال حرکت را کاهش دهند یا متوقف کنند.
2. با توجه به شکل محصول می توان آن را به لنت ترمز (نوع دیسکی، نوع درام)، تسمه ترمز، لنت ترمز، صفحه کلاچ و لنت اصطکاک ایزوتروپیک تقسیم کرد. دیسک ها صاف هستند، درام ها منحنی هستند. لنت ترمز (لنت ترمز قطار، سکوهای روغنی) یک محصول منحنی است، اما بسیار ضخیم تر از لنت ترمز منحنی معمولی است و از 25 تا 30 میلی متر متغیر است. تسمه ترمز معمولا در ماشین آلات کشاورزی و ساختمانی استفاده می شود و مواد اصطکاک نرم هستند. صفحات کلاچ معمولا اقلام حلقه ای شکل هستند. صفحات اصطکاکی ناهمگن عمدتاً در ماشین آلات مختلف ساختمانی مانند پرس های اصطکاکی، بالابرهای الکتریکی و غیره استفاده می شوند.
3. با توجه به مواد محصول، می توان آن را به دو دسته تقسیم کرد: مواد اصطکاکی آزبست و مواد اصطکاکی غیر آزبست.
الف. مواد اصطکاکی آزبست به دسته های زیر تقسیم می شوند: الف، مواد اصطکاکی الیاف آزبست که به عنوان مواد اصطکاکی مخملی آزبست نیز شناخته می شوند. تولید: لنت های ترمز مختلف، لنت های کلاچ، لنت های ترمز مصنوعی قطار، تسمه های لاستیکی مخملی آزبست و سایر مواد اصطکاک خطی آزبست. تولید: صفحه کلاچ زخمی، مواد اصطکاک سیم آزبست خرد شده و غیره، مواد اصطکاک پارچه آزبست. تولید: تولید لنت های ترمز ماشین خسته کننده چند لایه، تسمه ترمز، پانل های کلاچ و سایر مواد اصطکاک بافته شده آزبست. تولید: ساخت تسمه ترمز آغشته به روغن یا آغشته به رزین. ترمزهای دکل نفتی و غیره ب. مواد اصطکاکی غیر آزبست به دسته های زیر تقسیم می شوند: یک، مواد اصطکاکی نیمه فلزی. لنت ترمز دیسکی برای خودروها و وسایل نقلیه سنگین. ترکیب مواد معمولاً شامل حدود 30 تا 50 درصد فلزات آهنی است (به عنوان مثال الیاف فولادی، پودر آهن کاهش یافته، پودر فوم آهن). بنابراین، مواد اصطکاکی نیمه فلزی پیشنهاد شده است. این اولین ماده بدون آزبست است که با آزبست جایگزین شده است. ویژگی های آن: مقاومت در برابر حرارت خوب، جذب توان بالا در واحد سطح، هدایت حرارتی زیاد، می تواند برای عملکرد با سرعت بالا و سنگین شرایط ترمز خودرو اعمال شود. با این حال، دارای معایبی مانند صدای ترمز زیاد، ترک خوردن زاویه و غیره است.
ب. مواد اصطکاکی NAO. به طور کلی، به مواد اصطکاکی الیاف غیر آزبست-غیر فولادی اشاره دارد، اما دیسکها همچنین حاوی مقادیر کمی الیاف فولادی هستند. مواد پایه در مواد اصطکاکی NAO در بیشتر موارد مخلوطی از دو یا چند الیاف (الیاف غیر آلی با مقدار کمی الیاف آلی) است. بنابراین، مواد اصطکاکی NAO یک ماده اصطکاکی الیاف مخلوط غیر آزبست است. به طور کلی، لنت ترمز یک بلوک اصطکاک فیبر کوتاه است و صفحه کلاچ یک صفحه اصطکاک فیبر پیوسته است.
ج. مواد اصطکاکی متالورژی پودر. همچنین به عنوان مواد اصطکاکی متخلخل شناخته می شود، مواد پودری مبتنی بر آهن و مس در دماهای بالا عبور داده می شوند، قالب گیری و مخلوط می شوند و تف جوشی می شوند. مناسب برای شرایط ترمز و انتقال در دماهای بالاتر. مانند: هواپیما، کامیون، ترمز و گیربکس ماشین آلات سنگین ساختمانی. مزایا: عمر طولانی. معایب: قیمت بالای محصول، صدای ترمز، سنگین و شکننده، سایش زیاد، مواد اصطکاک فیبر کربن. یک ماده اصطکاک ساخته شده از فیبر کربن به عنوان یک ماده تقویت کننده. فیبر کربن دارای مدول بالا، هدایت حرارتی و مقاومت در برابر حرارت است. مواد اصطکاکی فیبر کربن بهترین در بین انواع مواد اصطکاکی هستند. صفحات اصطکاکی فیبر کربن دارای ظرفیت جذب بالا و وزن مخصوص نور در واحد سطح هستند. به ویژه برای تولید لنت ترمز هواپیما مناسب است. لنت ترمز برخی از خودروهای رده بالای خارجی نیز استفاده می شود. به دلیل قیمت بالای آن، دامنه کاربرد آن محدود و خروجی آن کم است. در ترکیب مواد اصطکاکی فیبر کربن، علاوه بر فیبر کربن، از گرافیت و ترکیبات کربن استفاده می شود. بایندرهای آلی در اجزاء نیز کربنیزه می شوند، بنابراین مواد اصطکاکی فیبر کربن را مواد اصطکاکی کربن-کربن یا مواد اصطکاکی مبتنی بر کربن نیز می نامند.







